بخشي از نامه نادر ابراهيمي به همسرش(داستان نويس معاصر)

همسفر!

در اين راه طولاني كه ما بي خبريم و چون باد مي گذرد، بگذار خرده اختلاف هايمان با هم باقي بماند. خواهش مي كنم! مخواه كه يكي شويم،مطلقا" مخواه كه هر چه تو دوست داري،من همان را، به همان شدت دوست داشته باشم و هر چه من دوست دار، به همان گونه مورد دوست داشتن تو باشد.

مخواه كه هر دو يك آواز را بپسنديم. يك ساز را، يك كتاب را، يك طعم را، يك رنگ را و يك شيوه نگاه كردن را.

مخواه كه انتخابمان يكي باشد، سليقه مان يكي و روياهايمان يكي.

همسفر بودن و هم هدف بودن، ابدا" به معني شبيه بودن و شبيه شدن نيست.

و شبيه شدن دال بر كمال نيست، بلكه دليل توقف است.

عزيز من!

دو نفر كه عاشق اند و عشق آنها را به وحدتي عاطفي رسانده است،واجب نيست كه هر دو صداي كبك، درخت نارون، حجاب برفي قله علم كوه، رنگ سرخ و بشقاب سفالي را دوست داشته باشند.

اگر چنين حالتي پيش بيايد، بايد گفت: كه يا عاشق زائد است يا معشوق، و يكي كافي است. عشق، از خودخواهي ها و خودپسندي ها گذشتن است. اما، اين سخن به معناي تبديل شدن به ديگري نيست.

من از عشق زميني حرف مي زنم كه ارزش آن در «حضور» است نه در محو ونابود شدن يكي در ديگري.

عزيز من!

اگر زاويه ديدمان نسبت به چيزي يكي نيست، بگذار يكي نباشد.

بگذار در همين وحدت مستقل باشيم.بخواه كه در عين يكي بودن، يكي نباشيم. بخواه كه همديگر را كامل كنيم نه ناپديد. بگذار صبورانه و مهربندانه در باب هر چيز كه مورد اختلاف ماست بحث كنيم، اما نخواه كه بحث، مارا به نقطه مطلق واحدي برساند.

بحث، بايد ما را به ادراك متقابل برساند نه فناي متقابل.

اينجا سخن از رابطه عارف با خداي عارف در ميان نيست.

سخن از ذره ذره واقعيت ها و حقيقت هاي عيني و جار يزندگي است.

بيا بحث كنيم.

بيا تا معلوماتمان را تاخت بزنيم.

بيا كلنجار برويم.

اما سرانجام نخواهيم كه غلبه كنيم.

بيا حتي اختلاف هاي اساسي واصولي زندگيمان را، در بسياري زمينه ها تا آنجا كه حس مي كنيم دوگانگي، شور و حال و زندگي مي بخشد نه پژمردگي و افسردگي و مرگ، حفظ كنيم.

من و تو حق داريم در برابر هم قد علم كنيم و حق داريم بسياري از نظرات و عقايد هم را نپذيريم. بي آنكه قصد تحقير هم را داشته باشيم.